Rooooooozleeeeeeegłeeeeee morze ;) .
http://www.google.pl/imgres?q=morze&um= … ,s:0,i:164

Tworzą się na nim solne nasypy. Jeśli chcesz sobie wziąść kawałek soli - bierz śmiało ;D .
http://www.google.pl/imgres?q=morze+mar … ,s:0,i:162

Wszedłem. Stanąłem przed bezkresnymi wodami, pozwalając, by lodowata woda opływała mi łapy i moczyła futro.

Położyłem się, nie zważając na lodowatą wodę i mokrą sierść. Zamyśliłem się.

Weszłam.Zauważyłam Akkarina.
-Witaj,Akkarinie.-powiedziałam,kłaniając się.

Odwróciłem głowę w stronę głosu.
-Witaj, Barco.

Weszłam rozmyślając. Miałam schyloną głowę, jednak wyczuwszy inne psy podniosłam ją i mój wzrok padł na Barcę. Zablokowałam czytanie w moich myślach i stanęłam nieruchomo nic nie mówiąc

Popatrzyłam się na obcą suczkę i zaczęła warczeć,pokazując kły.

Spojrzałem ponownie na wodę.
-Witaj, Shiro.

-Uspokój się, Barco. To jest Shira.

-Kim ona jest?-spytałam spokojniejsza,ale wciąż pokazywałam kły.Wiedziałam,że mogę ufać Akkarinowi,ale co do Shiry nie byłam do końca pewna...

-Tak jak i ty, należy do naszej watahy. - powiedziałem cicho, patrząc na fale.

Jak zwykle milczałam. Najeżyłam jednak  sierść i wyczeszczając kły warknęłam przeciągle.

Usiadłam obok Akkarina.Przestałam warczeć,ale wciąż byłam czujna i gotowa do ataku.

Na chwilę przerwałam warczenie. Rozciągnęłam się i ziewnęłam dając Barcy do zrozumienia że ani trochę się jej nie boję. Byłam jedan gotowa do walki. Zaczęłam cicho warczeć i ignorując Barcę skinęłam głową przed Akkarinem w celu powitania.

-Uspokójcie się. - mimo, że mówiłem spokojnie, dało się w moim głosie wyczuć twardą nutę.

-Ale ja jestem spokojna!-prawie warknęłam.Zaraz się opanowałam,ale nie przestałam obserwować Shiry.

-Nie wymagam, abyście się przyjaźniły, proszę tylko, żebyście nie warczały na siebie i okazały sobie nawzajem choć trochę szacunku.

Uśmiechnęłam się.
- Hmm, ja zachowuję się jak zawsze Mistrzu, tylko z ta panienką coś nie tak - powiedziałam. Chciałam coś jeszcze dodać ale zrezygnowałam gdyż poprostu nie lubie gadulstwa

-Mów mi Akkarin, Shiro.

-Akkarinie,ja po prostu nie jestem pewna,czy mogę jej ufać.Nie mogę przeczytać jej myśli....

Skinęłam głową.
- Wybacz mis... Akkarinie... czasem zapominam - powiedziałam krótko.

-I nie powinnaś. - oświadczyłem twardo Barcy.

- Zajmij się swoimi myslami a nie czyimiś! - prawie warknęłam.
- Moim zdaniem to najgorsza z mocy... wtrącać nos w czyjeś myśli - powiedziałam spokojnie do siebie, ale tak by Barca to usłyszała

-Shiro. - przypomniałem, patrząc na wodę.

-Potrafię NIE czytać w myślach,ale na początku zawsze wolę chwilę w nich pogrzebać...poznać cudze zamiary...

-Barco. Shiro. To moje ostatnie upomnienie. - w moim głosie dało się słyszeć ostrzeżenie.

Ostatni raz groźnie spojrzałam na Shirę i odwróciłam się w kierunku wody.

Spojrzałam na Akkarina wzrokiem "wybacz mi, ale ja poprostu nie potrafię być dla niej miła".
Wstałam i otrzepałam sierść. Rzuciłam na Barcę pogardliwe spojrzenie, gdyż nie chciałam ciągnąć tej kłótni z uwagi na Akkarina.
- No właśnie, ty poprostu grzebiesz w nie swoich sprawach... - powiedziałam całkiem spokojnie i cicho.

Wstałem. Odwróciłem się w stronę wyjścia, nie zwracając uwagi na Barcę i Shirę.

Nie odzywałam się i kompletnie zignorowałam Shirę.Nie chciałam,żeby Akkarin był na mnie zły.

Uśmiechnęłam się. Pokręciłam głową i wyszłam

Westchnąłem i wyszedłem.
(Muszę lecieć, dogadajcie się jakoś)

Położyłam się i patrzyłam w dal.

(papa,postaram się)

Wszedłem. Zacząłem powoli iść po plaży w stronę morza. Gdy doszedłem do wody, nie zatrzymałem się, lecz ruszyłem dalej. Gdy w końcu fale lodowatej wody sięgały mi brzucha, stanąłem.

Wstałam.Byłam trochę zmęczona po nieprzespanej nocy.Podeszłam do Akkarina.
-Witaj,Akkarinie.-ukłoniłam się i niestety ziewnęłam.-Wybacz!

Spojrzałem na Barcę.
-Witaj, Barco.

Usiadłem w wodzie po czym bez ostrzeżenia skoczyłem w wyższe fale. Zanurkowałem, nie wyłaniając się długo.

Nie skakałam za Akkarinem,wiedziałam,że da sobie radę.

(muszę lecieć, cześć)

(papa)

Zmęczona położyłam się na piachy,tak,że fale moczyły mi łapy.Zasnęłam.

Gdy zaczęło brakować mi powietrza, zanurkowałem jeszcze dalej. Zacisnąłem zęby i zmrużyłem oczy, płynąc głębiej. Przestań, upomniałem siebie w myślach, utopienie się nic ci nie da. Za to utopienie Kariko... Zaśmiałem się gorzko w duchu na tę myśl i stworzyłem wokół siebie bąbel powietrza. wypuściłem powietrze z płuc i zamknąłem oczy, myśląc.

Wypłynąłem i wyszedłem.